Hoofdzaken

Je hersenen zitten betrekkelijk moeilijk in elkaar. Er zijn gedeeltes verantwoordelijk voor je creativiteit, spraak, coördinatie, het besef dat je moet poepen en impulsieve aankopen moet doen. Daarnaast regelt een primitief gedeelte van de hersenen waarvoor wij zelf te stom zijn. Zelf heb ik namelijk geen flauw benul hoe vaak mijn hart moet kloppen voor een bepaalde inspanning, of hoeveel speeksel ik aan een tosti moet toevoegen om ‘m te kunnen verwerken. Eigenlijk zit in je hoofd het kereltje dat je hele lichaam bestuurt.

Er kan van alles mis zijn met dat kereltje, hij kan soms een beetje al te voortvarend te werk gaan, of dingen over het hoofd zien. Sommige kereltjes beginnen tegen je te praten of komen met suggesties als ‘kill your parents’ of ‘giet die fles wodka even in je hoofd’.

Wij doen er alles aan ons kereltje te beschermen, want zonder zijn medewerking verworden wij tot kasplantjes. De helmenfabrikanten van deze wereld speelden daar dankbaar op in en een florerende industrie ontstond.
Na een meevallertje in het casino heb ik recent een nieuwe helm uitgekozen. Niet dat de oude helm in puin lag, maar gewoon, omdat het kon.

De verkoper was meer dan behulpzaam, en liet me van alles zien en passen.
Eigenlijk wilde ik gewoon een simpele matzwarte integraalhelm, maar bij het zien van zoveel moois kwam het kereltje dat mij bestuurt in opstand.

“Pssst… “ , hoorde ik plotseling fluisteren, “koop die hele stille systeemhelm, met extra glim, antifog, zonne-unit en stealth!” .

Nu protesteerde het deel van mijn hersenen dat de redelijkheid vertegenwoordigt; “Belachelijk, je rijdt woon-werkverkeer. Je hebt helemaal geen ruimtevaarttechnologiedesignhelm nodig. Schei toch uit man, heb je zo’n lelijke motor, en dan zou je een helm kopen die glimt als een hondelul in de maneschijn? Wij van redelijkheid adviseren redelijkheid en gematigdheid,”

“Juist” , viel afdeling gematigdheid bij.

“Meneer?”, sprak de verkoper vragend met een licht nerveuze bijklank in zijn stem.
“Een moment nog astublieft”, antwoordde ik, “wij zijn er bijna uit.”
Voetje voor voetje schuifelde de verkoper achteruit terug naar zijn plaatsje achter de toonbank, mij geen moment uit het oog verliezend.

Uiteindelijk heb ik een compromis gesloten. Het is een matzwarte integraalhelm geworden, maar dan wel met een anti-hijg-vizier.
Want het kereltje in je hoofd mag je dan wel besturen, je moet ‘m af en toe wel laten weten wie de baas is. Op naar het casino maar weer!