Wegwerkers

Sinds twee weken is de weg die ik voor woon-werkverkeer gebruik afgesloten. Wegens werkzaamheden, zo meld het gele bord. Ik vind dat eigenlijk wel prima, want ik mag graag zien hoe er van mijn wegenbelastingcenten hard wordt gewerkt aan ’s lands infrastructuur.
Het is wel wat vervelend, want ik moet nu iedere dag een kwartier omrijden om op de A20 terecht te komen, maar dadelijk ligt mijn weg er natuurlijk weer schitterend bij, dat scheelt.

Je ziet het ook vaak op de snelweg, meestal ’s avonds of in het weekend. De matrixborden geven dan aan dat er maar 70 gereden mag worden, en in een trage colonne rij je dan samen met honderden andere sukkelaars over 1 rijstrook langs kleurige pionnen. Meestal staan er hier en daar ook nog wat vrachtwagens met zand geparkeerd in de vluchtstrook, en met een beetje mazzel zie je zelfs een keet staan.
Wegwerkers zie je echter zelden in het wild. Meestal kom je aan en dan zijn ze dus mooi weg, die werkers. Daar schijnt de benaming ook op gebaseerd te zijn.

Afgelopen zomer reed ik samen met vrouwlief in de auto door Duitsland. We moesten in de buurt van Trier op bezoek, en we reden over een schitterende kronkelweg langs druivenranken. Op een zeker moment begon de file op dat smalle kronkelweggetje, en langs de kant van de weg stonden borden met een pictogram van werkzaamheden. Het heeft zeker een uur geduurd, maar uiteindelijk reden we daadwerkelijk stapvoets langs een wegwerker, die met een hamer onduidelijke werkzaamheden aan de rijbaan aan het verrichten was. De duitsers keken niet op of om, die waren het duidelijk gewend. Wij, en enkele andere Nederlanders met ons, reden van pure opwinding haast de berg af. Een wegwerker! Met een oranje hesje! En zie hem eens werken met die hamer! Schuimbekkend heb ik m’n neus tegen het raampje geduwd en van de zenuwen kon ik alleen nog maar willekeurige duitse woorden gillen met een overslaande stem. Toen we vorige maand de auto inruilden stonden mijn tandafdrukken nog in het stuur.

Vanmorgen vond ik het wel welletjes geweest. Ik ben gewoon de weg ingereden die volgens de borden afgesloten was. Eerst een beetje onwennig, maar later gewoon met 80. Uiteindelijk kwam ik aan het einde van de weg bij een kruispunt, vanaf waar de weg in de andere richting zou zijn afgesloten. Mensen aan de overkant keken me van onder groene verkeerslichten aan alsof ik uit het dodenrijk kwam rijden.
Ik heb geen idee hoe het zit, en ik heb geen idee waarom, maar morgenochtend kan ik weer vertrouwd een kwartier langer in bed blijven liggen. Leve de wegwerkers!